МАХЛУҚИ НОСЕРАМ

             Ба бегонаҳо ёрӣ медиҳам? Вале ба хешу табор барои пуле додан раги дастам мекашад?! Садақаи сар гуфта, ба ту ҳам ягон чиз диҳам?! Албатта, хешамон медиҳам! Танга як тараф истад, аз он калонтарашро ҳам доданам мумкин. Пул, хешамон, аз ту зиёд не. Вай меҳмон барин гап. Имрӯз дар кисаи ман, пагоҳ дар кисаи ту. Ҳамаро ҷинӣ карда, мисли турист аз як киса ба кисаи дигар даромадаву баромада, дар рӯйи олам чарх зада мегардад. Вале ман одами дурдандеш. Болои уштур савор набошам, ки дурашро ҳам дида метавонам.

            Чӣ? Ба гадой медиҳаму ба ту не? Дуруст. Ба гадойҳо садақа медиҳам. Садақа ради бало. Чунки гадоро ҳар рӯз намебинам. Медиҳаму дасташро аз доманаму гӯшамро аз ҷоғаш халос мекунам. Вай ба ҳамон садақаи додаи ман қаноат мекунад. Мегираду аз пеши назарам гум мешавад. Дигарон ҳам кам–кам диҳанд, мӯл мешавад ва вай худро шоҳ меҳисобад. Вале ту, хешамон, имрӯз ба танга розӣ мешавӣ. Ҷон–ҷон гуфта гирифта, ҳатто хурсанд мегардӣ. Вале пагоҳ пулам ду танга шавад, мегӯйӣ. Як тангаро аллакай назарат намегирад. Фардояш аллакай дилакат сӯма мехоҳад. Хоҳиши дили сабилмондаи одам беҳадду ҳудуд. Дар каллаат нақшаи бойшавӣ пайдо мегардад. Рафта–рафта иштиҳоят ба таври прогрессивӣ карнай мешавад. Аллакай бароят сад сӯму дусад сӯму ҳазор сӯм пул не. Ба бемории «бахшидан» гирифтор шавӣ нағз. Медиҳӣ, пулат намонад, ҷонат халос. Вале, хешамон ту бо ин рафторат ба касалии «гирифтан» мубтало мегардӣ. Ин касалӣ торҳои тортонак барин тамоми вуҷудатро печонда мегирад. Сад ҳазору ним миллиону як миллиона мегирию мехӯрӣ, вале сер шуданро намедонӣ. Одамизод ҳамин хел як махлуқи носерам. Қаноатро намедонад. Мол сер шавад, дигар ба обу алаф нигоҳ намекунад, болои хоку лой ғел зада, хоб меравад. Вале, хешамон, бандааш шири хомхӯрда, «боз бошад» мегӯяд. Ҳар чӣ қадар бошад, ба назараш боз кам. Рафта–рафта нафсаш зӯр мешавад, ба камаш тоқат намекунад. Ана баъд, хешамон, ба додани кас интизор нашуда, худаш зада мегирад. Барфкӯчии болои кӯҳ барин як ғелад, дигар худашро дошта наметавонад, ба ҷиноят даст мезанад, ба маҳбас меафтад. Хулоса, ҳамин як танга ё ду тангаи додаи ман рафта – рафта сабаби аҷалат мешавад. Ман туро нағз мебинам, хешамон, намехоҳам, ки умрат дар ҳабсхонаҳо гузашта, пеш аз аҷалат мурӣ. Барои ҳамин, баумед нашав, ҳеҷ чиз намедиҳам!