ҚУЛФИ ДАҲОН

             Дар бошишгоҳи саҳроӣ се ҷӯраҳо нӯшонӯш мекарданд. Яке гуфт:

            -- Афсӯс, ки бодринг нест. Агар бодринг мебуд, арақ равған барин мерафт.

            -- Ҳамсоя дар заминаш бодринг коридагӣ, – гуфт соҳиби боғ. -- Лекин худаш несту нопурсиш гирифтан дуздӣ ба ҳисоб меравад. Агар ду ҳазор сӯм диҳед, ман ба чашми виҷдонам хок пошида, бодринг чинда меомадам.

            -- Шудааст, – розӣ шуд ӯ.

            Вай рафта, ду–се кило барин бодринг чинда овард.

            -- Эъ хурӯси мардҳо, худатон, - ӯро рӯҳбаланд карда, ҷӯрааш ду ҳазорро аз кисааш бароварда дод. – Ман бо ҳар кас ҳам дӯст намешавам. Одаме, ки ба ваъдааш вафо кунад, марди майдон аст, – ва бодрингро ба рӯймолаке баста, ба паҳлӯяш гузошт.

            -- Бодрингро ин ҷо гиред, шуста, реза кунем, – хоҳиш кард соҳиби боғ.

            -- Не! – бо қатъият гуфт ӯ. – Ҳамсояатон биёяд, дуздӣ карданатро гуфта, инро ҳамчун далели шайъӣ ба ӯ нишон медиҳам.

            -- Э барои ду кило бодринг ин хел накунед-е! Бе ҳамин ҳам муносибатҳо ҳавои абролуд барин. Болои мастӣ як ҷинигӣ кардем–дия. Овозаю дарвоза шавад, кор расо мегардад.

            -- Чор ҳазор сӯм диҳед, ман ба даҳонам қулф мезанам.