-- Ҳар рӯз ба куҷо рафта меоед?
-- Э асло напурсед. Чанд рӯз боз ба идораи ҷамоат мераваму корам буд намешавад. Худаш ҳам кирои кор не: ба як қоғаз имзо монда, мӯҳр заданашон даркор. Вале як рӯз раис бошад, котибааш несту рӯзи дигараш телпакдастиёраш ба кор ояд, худи калон бемор.
(Ҳаҷвия)
Ба ҷойи кор
омада, хабари хушро шунидам. Аз университети байналхалқии журналистика се нафар
таҷрибаомӯзон омадаанду якеро ба ман ҳам вобаста кардаанд. Ботинан хурсанд
шудам, ки акнун корам хеле сабук мегардаду дар мавзӯе, ки солҳои дароз боз
барои навиштани мақолаи таҳилиливу танқидӣ вақт намеёфтам, бемалол машғул
мешавам.
Баъди бо худи таҷрибаомӯз шинос шудан азми ман боз қатъӣ гардид. Як ҷавони хушқаду қомати зебое, ки ҳаматарафа идеалӣ: ҳам кирдор, ҳам либоспӯшӣ ва ҳам худдориву муомилааш ҳавасангез аст. Хулоса, ҳамаи духтардорон дар орзуи доштани чунин домоданд. Қаҳваи талхе карда додам, ки ин нишонаи ҳурмату эҳтироми ман нисбат ба ин ҷавон – кадри ояндаи соҳаи журналистика буд.
Дар бошишгоҳи саҳроӣ се ҷӯраҳо нӯшонӯш мекарданд. Яке гуфт:
-- Афсӯс, ки бодринг нест. Агар бодринг
мебуд, арақ равған барин мерафт.
-- Ҳамсоя дар заминаш бодринг коридагӣ, – гуфт соҳиби боғ. -- Лекин худаш несту нопурсиш гирифтан дуздӣ ба ҳисоб меравад. Агар ду ҳазор сӯм диҳед, ман ба чашми виҷдонам хок пошида, бодринг чинда меомадам.
-- Давлат муборак шавад!
-- Чӣ хел давлат?
-- О писардор шудед, писар ин
давлати падар-дия! Хӯш, ба йигит чӣ ном мондед?
-- Э номашро асло напурсед, бародар. Ин як мазҳакаи гиряовар барин шуд. Ҳанӯз фарзандамон ба дунё наомада, барои номмонӣ ҷангу ҷанҷол хест. Бобоям одами диндору намозхон. Гуфтанд, ки набераам одами ҳалолу пок ва бодину диёнат шавад, Қутбиддин ном монем.
-- Э, занакҷон, ба қади пачақат мурам-дия! Ту ғурбат набардор! Бе ҷангу ҷанҷоли ту ҳам мағзи сарам орухона. Ман аз як сар гӯям, ту хапу дам гӯш кун. Худат медонӣ, ки ман ба маърака рафта будам. Фотиҳа бошад, ки аз тӯй зӯртар гузашт. Наравӣ, нашавад. Зуд аз қатори одаму одамгарӣ мебароранд. Ту ҳам, ҳаргиз намехоҳӣ, ки шавҳари яккаву ягонаат аз қатори одамон монад. Ман нагӯям, ки худат панҷ-панҷаат барин нағз медонӣ: маъракаҳои ҳозира беарақу коняк намешавад. Ба пеши баъзеҳо шутур кушта зиёфат диҳӣ, ки арақу винояш набошад, он маъракаро маърака ҳисоб намекунанд. Баробари нозу неъматҳои зиёд дар ин фотиҳа ҳам нӯшокиҳо сероб буд. Як ҷӯраи нағзам илтимос кард, ки ба ҷойи ӯ як пиёла гирам. Худат гӯй, ки як кас илтимос кунаду ту илтимосашро ба замин гузорӣ, ин аз рӯйи одоб аст? Албатта не. Ман ҳам илтимоси ӯро рад карда натавонистам.
(Ҳаҷвия)
Як дарахти олболуи рӯйи ҳавлӣ хушк
шуда буд. Ҳар рӯз ба он чашмам афтад, дилам хира мегашт. Дарахти хушк хосият
надорад. Чанд сол боз канда, ба ҷояш ниҳоли дигаре шинонданӣ мешаваму ҳеҷ не,
ки вақт расад. Ин саҳарӣ - рӯзи истироҳат
барвақт аз хоб хестам, ки ҳамин корро ба ҷо меорам. Ва аз ҷоғу манаҳи занак, ки
“ҳамин корро имрӯз-фардо гуфта, ба қафо мепартоед”, мегӯяд, ҷонам халос
мешавад.
Пас аз нонушта сару либостҳои “ҷангӣ”-ро ба бар кардам. Ба поям мӯзаро пӯшида, ба сарам рӯймолча бастам. Бо ғайрати ҷӯшон ба майдони ҳарбу зарби меҳнат – ба берун баромадам.
Шоҳназар махлуқи аҷоиб ул-хилқат! Бӯқаламун дар пеши вай номаъқул кунад. Як корҳое аз дасташ меояд, ки ақли ману шумо дар сад сол ҳам ба онҳо намерасанд.
Гап бемисолу далел мисли оши бенамак фачи бемаза мешавад. Барои исботи суханон мисол биёрем. Масалан, мо дар маъракае нишастаем. Дар мо чӣ бисёр? Гап! Дар рафти гапфурӯшӣ ягон нафар ҳатман маддаи дилашро, яъне масалан, мекафонад, ки ду-се сол боз писарча ва ё набераашро ба ягон боғчаи престижний монда наметавонад.
